Blofconcert in Roppongi.
Zijn Pieter en Syl net een week in Japan, wordt er al gevraagd of ze naar een concert van Blof willen in Tokyo. Grapje zeker? Nee echt, via iemand van de ambassade zou dit unieke en intieme optreden georganiseerd worden. Na veel twijfel, vooral over het feit hoe dat nu met de kinderen zou moeten met een wildvreemde oppas, besloten we de dag voor het concert toch te gaan. Maar toen waren er natuurlijk geen kaartjes meer! Gelukkig op de valreep, een paar uur voor aanvang van het concert, werd het sein groen gegeven en zouden we deze oerhollandse jongens toch echt in levende lijve gaan ontmoeten. Blof was in Japan om het lied Aanzoek zonder Ringen op te nemen met Japanse trommelaars, de groep Kodo van het eiland Sado. Op de cd-dvd die uit zal gaan komen staat een wereldtournee waarop ze samenspelen met verschillende artiesten en specifieke instrumenten. Zo zijn ze o.a. (vertelden ze later tijdens het optreden) in Cuba geweest om met Eliades Ochoa een nummer op te nemen. Volgend jaar komt de cd-dvd pas uit, maar wij gaan die natuurlijk zeker en vast aanschaffen!
De dames gingen die vrijdagavond 3 september gezamenlijk naar Tokyo en de heren zouden vanuit hun werk bij het zaaltje, genaamd The Edge aansluiten. Bij de salaryman gingen de stropdassen af en hun laptops werden ergens in een hoekje gezet In een ondergronds barretje stonden wij dan ineens oog in oog met de jongens van Blof, nee echt geen bluf. Er waren zo'n honderd Nederlanders verzameld en er werd luidkeels meegezongen bij de bekendere hits van de band zoals Dansen aan zee, Omarm me, Aan de Kust en Holiday in Spain. Toch waren er ook genoeg overzese landgenoten die nooit of te nimmer van deze band hadden gehoord. Maar toen na afloop de cd's en dvd's werden verkocht stond men in de rij en was men snel door de voorraad heen.
Het twee uur durende concert vloog voorbij, er werd luid geklapt en gegild en gelukkig werden er nog twee nummers gespeeld. Na een douche van de Blofmannen (heel erg nodig, want in september was het buiten nog zo'n graad of 35) kwamen ze frisgewassen het zaaltje in om met het publiek te babbelen en natuurlijk om handtekeningen uit te delen. Bijgevoegde foto's laten het bewijs zien. In ons midden drummer Norman Bonink!!!!!!
Helaas moest het clubje uit Yokohama toen weer met de laatste trein terug. Later hoorden we dat er nog een paar mensen met de mannen tot het ochtendgloren de stad zijn ingegaan. Ach, wie weet wat er zich nog eens voordoet, voorlopig kan ik op dit concert nog lang teren. "Wat een Leven".
Voor wie meer wil weten: http://www.kodo.or.jp/

Liefs,
Sylvia